Hoeveel laat jij jeZelf schitteren?

Ook tijdens mijn vakantie kwam hij weer op mijn pad: de pauw. Hij trok de aandacht van menig mens in een park in Zweden. Zowel kinderen als volwassenen stonden zich voor het hek aan de pauw te vergapen en probeerden hem ertoe te verleiden zijn verenpracht in vol ornaat te tonen.

Ik kon het natuurlijk niet laten om hem op de foto te zetten.

Het viel me op dat de mensenmenigte teleurgesteld afdroop omdat de pauw niet al zijn pracht had geshowd aan ons. De pauw gaf niet al zijn schoonheid prijs.

Hoeveel van jouw schoonheid geef jij prijs?

Voor mijn cliënt in dit verhaal was dit niet vanZelfsprekend.

In ons eerste gesprek vertelde hij dat hij wilde werken aan de wijze waarop hij overkwam. Hij hoorde vaak dat hij te zacht sprak en niet goed te verstaan was en op het werk vond men dat hij zich te veel op de achtergrond stelde. Zijn ‘knowhow’ kwam niet goed tot uitdrukking.

Voor me zag ik een jongeman met een ineengekrompen houding en terneergeslagen ogen. Wanneer ik hem een vraag stelde, kreeg ik een aarzelend antwoord waarbij zijn grote ogen me vragend aankeken in de stiltes die vielen.

In het eerste gesprek kwamen we al gauw uit bij het woord ‘bescheidenheid’. Dit was bij hem een belangrijke waarde en uitte zich bij hem in het zichzelf letterlijk klein maken. Zowel in zijn lichaamshouding als in zijn stem (door zachter te spreken). In zijn taalgebruik kwamen veel verkleinwoorden voor.

In een aantal sessies leerde mijn cliënt hoe hij deze voor hem zo belangrijke waarde kon uitdragen, zonder zichzelf klein te maken. Hij besefte dat het zich willen verbinden met de ander, ten grondslag lag aan zijn gedrag. Hij leerde hoe hij verbinding kon maken met de ander, vanuit verbinding met zichzelf.

Ik zag mijn cliënt opbloeien tot zijn ware Zelf: een schitterende jongeman met een fiere, rechte houding waarbij zijn postuur tot uitdrukking kwam. Stralende ogen, rust en zachte kracht in zijn uitstraling. Een man die oog had voor de ander en hieraan uitdrukking gaf, zonder zichZelf kleiner te maken.

Trots vertelde hij onlangs dat hij zich nu in veel situaties ontspannen presenteerde. Ook op de werkvloer was men het niet ontgaan dat er een verandering had plaatsgevonden in zijn uitstraling en communicatie: een promotie viel hem te beurt!

Ik zou liegen als ik zei dat dit me niets deed. Ik glunderde en straalde met hem mee.

Het mooiste was echter het besef dat ik genoot van zijn kleurenpracht, in al zijn vanZelfsprekendheid!

Terugkerend naar de pauw: Net als hem kunnen we er Zelf voor kiezen of en wanneer we onze kleurenpracht in vol ornaat tonen. Laten we daarbij beseffen dat het risico bestaat dat, wanneer we eenmaal alles getoond hebben, de ander geen genoegen meer neemt met minder!